คนก็คือคน

ในถนนในเมือง ผู้ใช้ถนนไม่ได้มีเพียงรถยนต์อย่างเดียว แต่ยังมีคนเดินเท้า คนขี่จักรยาน ฯลฯ แนวคิดการแบ่งคนเดินเท้าแยกออกจากถนนอย่างชัดเจนนั้น คนส่วนหนึ่งเห็นว่าปลอดภัยก็จริง แต่ในมุมกลับกัน การบังคับเช่นนี้บางครั้งก็สวนทางกับสัญชาตญาณของคน ทำให้คนมีพฤติกรรมที่หลายคนมองว่า”ไม่มีวินัย” เช่น

– คนคิดว่า “ทำไมต้องหยุดรอไฟแดงด้วย ในเมื่อไม่มีรถซักคัน” แล้วก็ข้ามถนนทั้ง ๆ ที่สัญญาณคนข้ามเป็นสีแดง
– คนที่ไม่อยากเดินไกลไปข้ามถนนตรงทางข้าม เมื่อพิจารณาด้วย”สัญชาตญาณ”ตนเองว่าปลอดภัยแล้วก็ตัดสินใจปีนข้ามรั้วที่กั้นกลางถนน

แน่นอนว่าคนเหล่านี้ไม่ได้อยากถูกรถชน แต่คนที่ตัดสินใจไม่ทำตามกฎ ส่วนหนึ่งก็เพราะคิดแล้วว่า”ปลอดภัย”จึงตัดสินใจไปเช่นนั้น สิ่งนี้เรียกว่ากลไกการชดเชยความเสี่ยง (risk compensation)

นอกจากนี้ บางครั้งก็ทำให้คนเรายึดถือกฎเพื่อสนับสนุนว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูก โดยไม่ใส่ใจบริบทอื่นเลย เช่น
– คนขับรถที่รู้สึกพึงพอใจว่าได้ทำหน้าที่พลเมืองดีกับการ”หยุดรถให้คนข้ามตรงทางข้าม” แต่โมโหและบีบแตรใส่คนข้ามที่ไม่ได้ข้ามตรงทางม้าลาย
– คนขับรถขับเร็วตามป้ายกำหนด คิดว่าจักรยานที่ขี่บนถนนนั้น”เกะกะ” การมีป้ายกำหนดความเร็ว ทำให้บางคนก็ยึดถือว่าจะต้องวิ่งด้วยความเร็วที่กำหนดไว้เท่านั้น พาหนะที่ทำความเร็วไม่ได้ตามป้ายนั้นไม่สมควรอยู่บนถนน

ถนนในเมืองนั้นต่างจากถนนระหว่างเมือง โจทย์สำหรับสถาปนิกและวิศวกรจราจรจึงไม่ใช่ว่าจะทำอย่างไรเพื่อให้รถยนต์ไปได้เร็วที่สุด แต่ทำอย่างไรเพื่อให้คนทุกรูปแบบใช้พื้นที่สัญจรร่วมกันอย่างปลอดภัย

58-032 people are humans after all

อ้างอิง
Where and when is shared space safe?

English version
https://japaninperspective1616.wordpress.com/2015/12/18/humans-after-all/

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s